Blessureleed

Schoorl, na het douchen. Ik ben zoals gewoonlijk (alhoewel, gewoonlijk.. gewoonlijk loop ik geen 30 kilometer, maar goed) behoorlijk van de stramme. Ik kan de trap naar beneden nog afkomen en na wat omteuten nog fatsoenlijk naar buiten komen. Daar merk ik dat ik me meer en meer moet concentreren om de ene voet voor de andere te krijgen. Eenmaal bij de auto ontdek ik weer hoe fijn zitten kan zijn: het hoogtepunt na ieder loopje. Wat is het leukste aan hardlopen? Het moment dat je mag stoppen, in combinatie met het moment dat je kunt gaan zitten. Maar goed. Thuis kan ik me uit de auto laten rollen en naar binnen strompelen.

De week daarna merk ik niet zoveel. De dinsdagtraining wil niet zo vlotten. Donderdag maar overslaan dus. Dan zaterdag's nog de extra 10K, die op 11,5 uitkomt. Die toch maar doen, want: het weekend is "rustweekend": we lopen slechts 21km. Zo gaandeweg begin ik meer en meer last te krijgen van vooral mijn linkerknie, en rechts begint mijn achillespees zeer te doen. Echt zeer.
De laatste kilometers zijn weer doorbijten. Ik ben erg blij dat ik er ben, en begrijp niet hoe ik de week daarvoor nog 9km extra heb kunnen lopen.

Thuis zie ik dat mijn achillespees dik is: behoorlijk dik zelfs. Een flinke zwelling vlak boven de hiel, die warm aanvoelt. Ontstoken waarschijnlijk. Mijn linkerknie is (erg) pijnlijk en stijf. Kortom: geblesseerd dus. Zucht.
Een mailtje naar Willie, de trainer maar eens sturen. Die reageert direct; vooral rust houden! Ik sla dinsdag, donderdag en zaterdag over. De zondag staat 25 kilometer op het programma, en als ik 's morgens de hond uitlaat en me een stevige harde koude wind om de oren blaast ben ik totaal niet rouwig dat ik niet meeloop. Alhoewel.. toch wel een beetje.. In de middag wil ik eigenlijk nog wel een stukje proberen, en Siegfried, ook gezegend met een fijne kuitblessure, wil wel mee. Hondje wil natuurlijk altijd wel mee, dus we pakken een kleine 7 kilometer door de Groene Ster. Het gaat eigenlijk verrassend goed. De eerste drie piept en kreunt alles, maar daarna word ik warm en gaat het steeds beter. Bij Siegfried gaat het helemaal niet, en vlak voor zijn huis schiet het weer in zijn kuit. Wandelen dus.

Ik loop door, en ben blij dat het weer gaat. Nog blijer de dag erna: wel voel ik mijn spieren, maar knie en achillespees zijn echt minder. De dinsdag daarna, op advies van Willie, vooral nog geen interval training, maar een flinke 8,5 kilometer met Murk aan de hobbel. We houden het tempo er lichtjes op, net boven de 10 per uur, en ik voel bij iedere stap spieren en heupen, maar pees en knie valt me heel erg mee. Lijkt erop dat met de week rust een boel is verbeterd. Voorzichtig nu verder, want het komend weekend staat de 30 kilometer van Goutum op het programma en ik moet toch wat kilometers zien te maken nu; nog 6 weken tot Rotterdam.....

PR..

En zo loop ik iedere week een PR: qua afstand dan. Top of the bill: Schoorl, met 30(,2!) kilometer. Ane rijdt, we gaan vroeg weg. Eerst langs het Kalverdijkje, Cora en Hester ophalen. Onderweg begint het te sneeuwen, en bij Dronrijp ligt de eerste auto al in de berm, flink in de poeier, politie er bij dus kalm aan. Na de afsluitdijk gaat het redelijk. Wel is het grijs, en koud. We draaien wat extra mini-rotondes voor de leuk en worden in Schoorl netjes naar een groot sportveld geleid waar we parkeren. Dan blijkt het nog een fikse tippel naar de start te zijn.

Bij de sporthal aangekomen ziet het er naar uit dat er meer mensen op het idee zijn gekomen om vandaag eens wat kilometers te maken. Als termieten in een bult, zo krioelt het. Naar boven, de kleedkamers in en omkleden. Jordy, mijn neef, tref ik helaas niet meer, maar dat was ook vrijwel onmogelijk in deze drukte. Hij traint voor Barcelona in maart (ook zijn eerste) dus dit past mooi in het schema.

We lopen naar beneden: schitterend weer...??!! Weg wolken, weg wind: zonnetje en wat vrieskou. Top dus! We hangen wat om, en schuifelen op enig moment naar de start. Ik ga met Erna lopen, en Ane ziet wel wat hij doet. Hester is sowieso sneller, en Barend en Cora doen de 21. We starten, en lopen de eerste 5km met een boog om het durp. Mijn knieën sputteren en het loopt niet fijn. Het parcours is prachtig: net een kerstkaart. Het dorp weer in, en klimmen, de duinen in. Bij de drinkposten stoppen we netjes, lekkere warme thee. Zo na een kilometertje of 8, 9 ben ik wat door de pijntjes heen, alhoewel ik het steeds blijf voelen. Op de 15 zuchten we: "zo, op de helft" en dat had ik niet moeten doen: fokkkk... wij moeten nog een keer zo'n afstand.. en de halve hoeft nog maar 6.. Dat motiveert niet echt. Dan nog een hoogtepunt: op iets van 19 of zo komen we het dorp weer in, zelfde punt, en lopen door tot bij de 20 de halve-lopers af mogen slaan.. het lokt me bijzonder, maar Erna staat het niet toe dus we pakken de rechterkant langs het hek, daar waar ook het bord 29 staat..

Dan krijg ik het zwaar. Niet overal is het even schoon, en modder en stukken opgevroren pad maken het niet prettiger. Nog steeds is het prachtig, en ik probeer echt te genieten, maar het gaat niet van harte. De boel protesteert, en behoorlijk ook. We komen bij de 23 en daar komen we Tjibbe tegen, die ons tegemoet loopt..?? Even later Ane er achteraan: er is een keerpunt.. Hele lappen duin, maar wij moeten een weggetje af, en op de 24 draaien we om en mogen we weer terug. En weer omhoog. Fijn! Dan krijgt Erna het ook zwaar: de blessure speelt op. We halen er een tandje af en pakken iets meer rust bij de drinkpost. Toch maar doorbijten, en op een 28km komen we het dorp weer in. De afstand tot het bord 29 was de vorige ronde een stuk kleiner, maar tanden op elkaar en we mogen naar links! Dan zien we de finish-boog en kunnen er nog iets van een versnelling uithalen. Op 3:15 gefinished, niet al te snel, maar meer dan dik tevreden. Ik kan geen stap meer doen, en de trap op naar de sporthal is dan ook een flinke kwelling. Nog fijner wordt het terug naar de auto... maar het lukt, en ik ben dolblij dat ik kan zitten. Wel even dik 30 kilometer, mijn langste afstand ever!!

Ps. Jordy kreeg het in 2:16 voor elkaar...

Ik ga het merken

En zo bouwen we langzaam verder uit. Zoals al gezegd: waar we voorheen 17 weken trainden om op 21 kilometer uit te komen, lopen we nu iedere week minimaal een halve marathon. Het wordt haast "normaal". De 25 kilometer gaan me eigenlijk bijzonder goed af, maar wel hou ik wat zere knieën die vlak na de eerste trainingen wat opspeelden. Niet zo gek eigenlijk: mijn lichaam is tussen zeg 25 en 50 jaar lekker in de pauze-stand geweest, en krijgt nu ongelofelijk op zijn donder.

Maar alle inspanningen beginnen nu te tellen. Ik merk dat ik flink vermoeider wordt, en vanaf half januari zit het weer ons ook behoorlijk in de weg. Eerst een gezellige 27 kilometer bij -6 en windkracht 5 à 6, en daar ben ik flink klaar mee.

De hele week blijft het kl*te weer met sneeuw en wind, en op zaterdag 26 januari hebben we de halve marathon van Tzum. Gelukkig: het parcours ligt er goed bij. Wel is het roetkoud, en waait het flink. We starten mooi kalm en ik merk nog even op "mooi dat het niet sneeuwt".

Dat was iets te vroeg: "Wacht maar tot 12 uur", zegt Ane. En inderdaad, iets voor 12 uur begint het voorzichtig te sneeuwen, voor zover dat kan met windkracht 5. Even later zijn alle wegen wit, en trekt de sneeuw horizontaal voorbij. Na een half uur haal ik mijn hand langs mijn hoofd (geen petje op natuurlijk): helemaal ijs aan één kant. Tsja. Dan, op het 21km punt (volgens mijn Garmin): geen Tzum te zien, geen toren, geen huizen, gewoon, niks. Wat blijkt? Het is geen 21. Het is 22,4. Nou ja, die lopen we ook wel uit.

De week daarop volgend gewoon weer trainen, en de zondag op naar de 29 kilometer. De eerste stop is pas op 16, en we hebben even 4 minuten pauze in een warm huis. Dat blijkt funest: buiten de kou weer in en de laatste 13 pal tegen de wind is, daar wordt bassie niet vrolijk van. Ik ben helemaal stuk, en beide knieën steken als de hel. Als ik wandel, slaat de boel gelijk op slot. Toch maar doorbikkelen, en bij het Kalverdijkje ben ik er echt helemaal klaar mee. Totaal.

Clinics

Ervaring met clinics had ik al: voorjaar 2010 begon ik aan mijn eerste lange-afstandsavontuur bij de clinics voor de halve marathon van Leeuwarden. In totaal 17 weken werd er week na week wat langer gelopen om uiteindelijk tot het doel te komen: die 21 kilometer. De eerste weken viel het me nog mee: ik dacht dat we met 8 kilometer begonnen, en daarna langzaam uit gingen breiden. Vanaf een kilometer of 14 had ik week na week weer pijn in mijn buik richting zondag; wat een rot-eind stond er weer op het programma...

En dan is het 23 december 2012. De eerste clinic voor de marathon van Rotterdam gaat van start. Vreemde gewaarwording: waar we voorheen in 17 weken toewerkten naar de 21 kilometer, lopen we nu als minimale afstand week na week al een halve marathon. De eerste valt me dan ook flink tegen; ik ben leeg als we weer terug zijn.

De daaropvolgende trainingsdag is dinsdag, 1e kerstdag. Uiteraard 's avonds geen training, maar met mijn loopmaten lekker vroeg vertrokken: 07:26 zegt de registratie in Sporttracks, en in totaal een goeie 10 kilometer gehobbeld. Na de reguliere training op donderdag de extra ingelaste: voortaan dus ook op zaterdagen een extra 10 kilometer pakken.

Zondag staat er 23 op het programma. Bij ongeveer 20 kilometer loop ik langs huis, en zie nog net iemand met een witte herder de hoek om lopen. Ik fluit, en als een speer komt ie op me af. Ik roep dat ik em wel meeneem, en zo kan Turan de laatste paar kilometer lekker meedraven. Verbaasde blikken bij de stofzuigers, en ik zeg "Leuk beestje hè? Heb ik gevonden, aan een boom, zielig toch?" Toer vindt al die aandacht geweldig en loopt lekker mee. Na 23 kilometer ben ik wel weer klaar; dik 56 km die week gelopen..   

To the point!

November 2009. Ik train inmiddels al een paar maanden, en op enig moment krijg ik de vraag "Wat wil je eigenlijk? Heb je ook een doel?". Dat had ik. Ik wilde juni 2010 in Leeuwarden weer meedoen aan Loop Leeuwarden, en daar de 10 kilometer pakken. Vroeger (heeeel vroeger) liep ik met mijn toenmalige loopmaat diverse 10K loopjes af, zoals de Recreana Loop, en de Blikkringloop. Die laatste startte bij de toenmalige blikfabriek, waar inmiddels de Condensloop vanaf start.

"Ah nee man, jij kan makkelijk de halve meelopen!" wordt er geroepen. Nou, dat kan ik niet. Van zijn leven niet. Ooit een keer als vergissing de 10EM gelopen; mijn loopmaatje uit de vorige alinea had ons per abuis ingeschreven voor die afstand en dat kregen we zo rond de 12K in de gaten. Wat een onvoorstelbaar takke-eind, ik weet het nog..

Al met al toch heel voorzichtig besloten om maar eens een poging te wagen: in ieder geval de clinics eens meelopen, en kijken hoever ik kom. Dat besluit genomen, besluit ik ook direct maar om met de Sinterklaasloop van de Loopgroep, voor de 8K te gaan. Lang over gedacht, en op vrijdag een route van 7K uitgezet om vooral eens te proberen of ik zo'n afstand in 1x kon lopen. Ik kwam thuis, en het voelde alsof ik een hele marathon had gelopen, zowel qua vermoeidheid als qua euforie: het was gelukt!

Dus. Over die halve marathon clinics later meer. Ik time-skip naar ergens 2012. De clinics voor de Slachtemarathon beginnen. Ik twijfel enorm: zou ik hier aan meedoen? Nee, zeg ik tegen mezelf. Dat is me te ver, en dat lukt me niet. Dat blijf ik volhouden. Om een (heel) lang verhaal kort te maken: het gros van mijn loopmaatjes loopt de Slachte, en ik sta op het 32K punt met een vlaggetje en een toeter idioot te doen. Er komen lui voorbij waarvan ik denk: "als die het kunnen, kan ik het ook.."...

Time-skip naar eind 2012. Op verzoek blijkt dat er clinics voor de marathon van Rotterdam worden gehouden. Ook nu weer denk ik "da's te ver voor mij". Ik ga het zowat zelf geloven ook. Na lang, lang overleg met mezelf besluit ik de pc aan te zetten (ok, gejokt, die staat altijd aan) en eens naar de info op de site van de Marathon Rotterdam te kijken. Fok ik, denk ik, en ik vul het formulier in, bijna in een roes. Ik druk op verzenden en voel me rood en warm worden.. Ingeschreven...??? Nieuwe mail: "Hiermee bevestigen wij je inschrijving voor de ABN Amro Marathon Rotterdam". Bam. Het staat er echt. Na 30 kilo te zijn afgevallen, en iets van 14 halve marathons, moet ik er nu dus toch maar aan geloven.. Van mezelf..

Trainen!

Anyway. Eerste training gehad dus op 16 september 2009. We gaan lopen met GJ, en dat valt me redelijk goed af. Zo rond half 8 's avonds zijn we bij de nieuwe jehova's kerk, en wordt er opnieuw even een korte stop ingelast voor het rek- en strek werk. Ik kijk op mijn horloge, en denk "nou, dan gaan we zo weer richting Kalverdijkje". GJ roept: "Mooi, we beginnen met de oefening!". Ik denk "oefening? Wat oefening? We zijn vanaf het Kalverdijkje al helemaal hier naartoe gerend (ik denk wel tegen de 2 kilometer!!) en we moeten ook nog terug man..."

Gelukkig geen moeilijke oefening: rondje om de kerk. Totdat er op het fluitje geblazen wordt, gewoon dom doorlopen. Dat kan ik wel. Bij het fluitje (na iets van 1 minuut al!) mocht je wandelen. Heerlijk! Dan gaat het fluitje weer: lopen dus! Nu blijkt dat het fluitje iets van 3 minuten op zich laat wachten. Ik zet me er aan, en ben dolblij als we weer mogen wandelen. Opnieuw starten, maar nu is het 5 minuten.. Afijn, na 7 minuten nogmaals pauze, en het hele pyramidetje weer naar beneden aflopen. Daarna richting Kalverdijkje, en in de auto naar huis. Ik kan nog net van de oprit naar binnen komen, en dat was het dan ook. Geen beweging meer in te krijgen, gesloopt, na iets van 9 (NEGEN!!) kilometer, zo blijkt later op afstandmeten...

Dit blog

En nu dus dit blog. Met een voor zichzelf sprekende titel lijkt me, waarbij het begrip kilo en kilometer even doorelkaar zijn gebruikt. Tijdens het lopen in de afgelopen 3 jaar heb ik zovaak geroepen "een marathon is veel te ver voor mij" dat ik het haast zelf ging geloven. Hoe ik er zo toe gekomen ben om er toch maar voor te gaan, en alle inspanningen die er inmiddels voor zijn verricht, dat soort zaken wil ik gewoon wat bij houden. Gewoon, voor de leuk dus. Meer niet.

Mei 2009

Mei 2009. Ik ben zeker een kilootje of 115. Af en toe wat naar links of rechts buigen op de weegschaal wil de boel wel eens wat beinvloeden, maar dat geldt dan direct beide kanten op, zowel meer als minder kilo's krijg ik te zien.
Drama alom dus. Daar mag wel eens wat aan gebeuren. Nu was mijn antwoord altijd al op de vraag of ik ook aan sport deed "jaaaa, eh, hardlopen wel..".

Maar ja. Dan kreeg je na 2 weken een subtiele hint "zou jij niet weer eens wat lopen?" en keek je naar buiten en was het zeikweer. Even een keertje niet. En zo bleef het er weer 3 weken bij. Kwam het er eindelijk eens van, dan liep ik van huis naar de school (1,6km) en weer terug. Heen en terug dus goed voor 3,2 kilometer. Als ik dan op de terugweg was, dacht ik "bij de rotonde mag ik gaan wandelen!". En even later toch al heel snel "fok dat, ik wandel hier". En dat was mijn zware sportinspanning tot die tijd.

Zoals gezegd: mei 2009. Ik moest het nu toch maar eens wat serieuzer aanpakken. Gevolg: shin splints (wist ik toen nog niet hoor, dat dat zo heette) en achillespees waar geen beweging meer inzat. Naar de fysio. "En waarom gaan wij hardlopen?" (alsof ie meeliep..) "Toch niet om af te vallen hè?"... Nou, ja dus. Dat moest andersom. Eerst maar eens afvallen, daarna maar wat meer bewegen.

Zo gezegd zo gedaan. Ik ben eerst maar eens rigoreus gestopt met innemen. Dat scheelde. Qua drinken viel dat best mee: ik dronk immers maar "alleen in het weekend". Maar ja. Dat begon bij mij al op donderdag. Dus donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag lekker aan de belgische biertjes. Met chips, nootjes, hapjes, kaasjes, enzovoorts. O ja, en maandag's repeteren met de band. Dan alleen een pilsje erbij, en een pindaatje.

Kortom: ik hield mezelf enorm voor de gek. Dat was stap 1. Daarna was het redelijk eenvoudig: de kilo's vlogen eraf. Ook heel voorzichtig weer eens wat kilometers proberen te maken, maar ja. Alleen is maar alleen, en om de stok achter de deur te krijgen werd ik lid van de Loopgroep Leeuwarden. Het allerbeste op dat gebied wat ik ooit heb gedaan, want dat bleek inderdaad de stok te zijn die ik nodig had. Eén week nadat ik 50 werd (woensdagavond 16 september..) meegegaan op de eerste training.