Ik ga het merken

En zo bouwen we langzaam verder uit. Zoals al gezegd: waar we voorheen 17 weken trainden om op 21 kilometer uit te komen, lopen we nu iedere week minimaal een halve marathon. Het wordt haast "normaal". De 25 kilometer gaan me eigenlijk bijzonder goed af, maar wel hou ik wat zere knieën die vlak na de eerste trainingen wat opspeelden. Niet zo gek eigenlijk: mijn lichaam is tussen zeg 25 en 50 jaar lekker in de pauze-stand geweest, en krijgt nu ongelofelijk op zijn donder.

Maar alle inspanningen beginnen nu te tellen. Ik merk dat ik flink vermoeider wordt, en vanaf half januari zit het weer ons ook behoorlijk in de weg. Eerst een gezellige 27 kilometer bij -6 en windkracht 5 à 6, en daar ben ik flink klaar mee.

De hele week blijft het kl*te weer met sneeuw en wind, en op zaterdag 26 januari hebben we de halve marathon van Tzum. Gelukkig: het parcours ligt er goed bij. Wel is het roetkoud, en waait het flink. We starten mooi kalm en ik merk nog even op "mooi dat het niet sneeuwt".

Dat was iets te vroeg: "Wacht maar tot 12 uur", zegt Ane. En inderdaad, iets voor 12 uur begint het voorzichtig te sneeuwen, voor zover dat kan met windkracht 5. Even later zijn alle wegen wit, en trekt de sneeuw horizontaal voorbij. Na een half uur haal ik mijn hand langs mijn hoofd (geen petje op natuurlijk): helemaal ijs aan één kant. Tsja. Dan, op het 21km punt (volgens mijn Garmin): geen Tzum te zien, geen toren, geen huizen, gewoon, niks. Wat blijkt? Het is geen 21. Het is 22,4. Nou ja, die lopen we ook wel uit.

De week daarop volgend gewoon weer trainen, en de zondag op naar de 29 kilometer. De eerste stop is pas op 16, en we hebben even 4 minuten pauze in een warm huis. Dat blijkt funest: buiten de kou weer in en de laatste 13 pal tegen de wind is, daar wordt bassie niet vrolijk van. Ik ben helemaal stuk, en beide knieën steken als de hel. Als ik wandel, slaat de boel gelijk op slot. Toch maar doorbikkelen, en bij het Kalverdijkje ben ik er echt helemaal klaar mee. Totaal.