Schoorl, na het douchen. Ik ben zoals gewoonlijk (alhoewel, gewoonlijk.. gewoonlijk loop ik geen 30 kilometer, maar goed) behoorlijk van de stramme. Ik kan de trap naar beneden nog afkomen en na wat omteuten nog fatsoenlijk naar buiten komen. Daar merk ik dat ik me meer en meer moet concentreren om de ene voet voor de andere te krijgen. Eenmaal bij de auto ontdek ik weer hoe fijn zitten kan zijn: het hoogtepunt na ieder loopje. Wat is het leukste aan hardlopen? Het moment dat je mag stoppen, in combinatie met het moment dat je kunt gaan zitten. Maar goed. Thuis kan ik me uit de auto laten rollen en naar binnen strompelen.
De week daarna merk ik niet zoveel. De dinsdagtraining wil niet zo vlotten. Donderdag maar overslaan dus. Dan zaterdag's nog de extra 10K, die op 11,5 uitkomt. Die toch maar doen, want: het weekend is "rustweekend": we lopen slechts 21km. Zo gaandeweg begin ik meer en meer last te krijgen van vooral mijn linkerknie, en rechts begint mijn achillespees zeer te doen. Echt zeer.
De laatste kilometers zijn weer doorbijten. Ik ben erg blij dat ik er ben, en begrijp niet hoe ik de week daarvoor nog 9km extra heb kunnen lopen.
Thuis zie ik dat mijn achillespees dik is: behoorlijk dik zelfs. Een flinke zwelling vlak boven de hiel, die warm aanvoelt. Ontstoken waarschijnlijk. Mijn linkerknie is (erg) pijnlijk en stijf. Kortom: geblesseerd dus. Zucht.
Een mailtje naar Willie, de trainer maar eens sturen. Die reageert direct; vooral rust houden! Ik sla dinsdag, donderdag en zaterdag over. De zondag staat 25 kilometer op het programma, en als ik 's morgens de hond uitlaat en me een stevige harde koude wind om de oren blaast ben ik totaal niet rouwig dat ik niet meeloop. Alhoewel.. toch wel een beetje.. In de middag wil ik eigenlijk nog wel een stukje proberen, en Siegfried, ook gezegend met een fijne kuitblessure, wil wel mee. Hondje wil natuurlijk altijd wel mee, dus we pakken een kleine 7 kilometer door de Groene Ster. Het gaat eigenlijk verrassend goed. De eerste drie piept en kreunt alles, maar daarna word ik warm en gaat het steeds beter. Bij Siegfried gaat het helemaal niet, en vlak voor zijn huis schiet het weer in zijn kuit. Wandelen dus.
Ik loop door, en ben blij dat het weer gaat. Nog blijer de dag erna: wel voel ik mijn spieren, maar knie en achillespees zijn echt minder. De dinsdag daarna, op advies van Willie, vooral nog geen interval training, maar een flinke 8,5 kilometer met Murk aan de hobbel. We houden het tempo er lichtjes op, net boven de 10 per uur, en ik voel bij iedere stap spieren en heupen, maar pees en knie valt me heel erg mee. Lijkt erop dat met de week rust een boel is verbeterd. Voorzichtig nu verder, want het komend weekend staat de 30 kilometer van Goutum op het programma en ik moet toch wat kilometers zien te maken nu; nog 6 weken tot Rotterdam.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten