PR..

En zo loop ik iedere week een PR: qua afstand dan. Top of the bill: Schoorl, met 30(,2!) kilometer. Ane rijdt, we gaan vroeg weg. Eerst langs het Kalverdijkje, Cora en Hester ophalen. Onderweg begint het te sneeuwen, en bij Dronrijp ligt de eerste auto al in de berm, flink in de poeier, politie er bij dus kalm aan. Na de afsluitdijk gaat het redelijk. Wel is het grijs, en koud. We draaien wat extra mini-rotondes voor de leuk en worden in Schoorl netjes naar een groot sportveld geleid waar we parkeren. Dan blijkt het nog een fikse tippel naar de start te zijn.

Bij de sporthal aangekomen ziet het er naar uit dat er meer mensen op het idee zijn gekomen om vandaag eens wat kilometers te maken. Als termieten in een bult, zo krioelt het. Naar boven, de kleedkamers in en omkleden. Jordy, mijn neef, tref ik helaas niet meer, maar dat was ook vrijwel onmogelijk in deze drukte. Hij traint voor Barcelona in maart (ook zijn eerste) dus dit past mooi in het schema.

We lopen naar beneden: schitterend weer...??!! Weg wolken, weg wind: zonnetje en wat vrieskou. Top dus! We hangen wat om, en schuifelen op enig moment naar de start. Ik ga met Erna lopen, en Ane ziet wel wat hij doet. Hester is sowieso sneller, en Barend en Cora doen de 21. We starten, en lopen de eerste 5km met een boog om het durp. Mijn knieën sputteren en het loopt niet fijn. Het parcours is prachtig: net een kerstkaart. Het dorp weer in, en klimmen, de duinen in. Bij de drinkposten stoppen we netjes, lekkere warme thee. Zo na een kilometertje of 8, 9 ben ik wat door de pijntjes heen, alhoewel ik het steeds blijf voelen. Op de 15 zuchten we: "zo, op de helft" en dat had ik niet moeten doen: fokkkk... wij moeten nog een keer zo'n afstand.. en de halve hoeft nog maar 6.. Dat motiveert niet echt. Dan nog een hoogtepunt: op iets van 19 of zo komen we het dorp weer in, zelfde punt, en lopen door tot bij de 20 de halve-lopers af mogen slaan.. het lokt me bijzonder, maar Erna staat het niet toe dus we pakken de rechterkant langs het hek, daar waar ook het bord 29 staat..

Dan krijg ik het zwaar. Niet overal is het even schoon, en modder en stukken opgevroren pad maken het niet prettiger. Nog steeds is het prachtig, en ik probeer echt te genieten, maar het gaat niet van harte. De boel protesteert, en behoorlijk ook. We komen bij de 23 en daar komen we Tjibbe tegen, die ons tegemoet loopt..?? Even later Ane er achteraan: er is een keerpunt.. Hele lappen duin, maar wij moeten een weggetje af, en op de 24 draaien we om en mogen we weer terug. En weer omhoog. Fijn! Dan krijgt Erna het ook zwaar: de blessure speelt op. We halen er een tandje af en pakken iets meer rust bij de drinkpost. Toch maar doorbijten, en op een 28km komen we het dorp weer in. De afstand tot het bord 29 was de vorige ronde een stuk kleiner, maar tanden op elkaar en we mogen naar links! Dan zien we de finish-boog en kunnen er nog iets van een versnelling uithalen. Op 3:15 gefinished, niet al te snel, maar meer dan dik tevreden. Ik kan geen stap meer doen, en de trap op naar de sporthal is dan ook een flinke kwelling. Nog fijner wordt het terug naar de auto... maar het lukt, en ik ben dolblij dat ik kan zitten. Wel even dik 30 kilometer, mijn langste afstand ever!!

Ps. Jordy kreeg het in 2:16 voor elkaar...